runa's profile:. o ~*N!ghtPh@nToM*~ o ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
:. o ~*N!ghtPh@nToM*~ o .: |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
December 30 อวยพรให้เพื่อนซะหน่อย
* Happy Birth Day Aomjang *
เพื่อนรัก...ฉันหวังว่าสาววัย 16 ปีอย่างแกคงจะมีความสุขดีในปีใหม่นี้นะ
ขอให้มีความสุขมากๆ นะเพื่อน คิดยังงัยก้อขอให้ได้อย่างที่หวัง
ขอให้แกประสบความสำเร็จในชีวิตสุขภาพร่างกายแข็งแรง
จำไว้นะเพื่อนไม่ว่ายังงัยแกก้อจะเป็นเพื่อนของฉันตลอดไป
รักและคิดถึงนะ เพื่อนรัก
Happy New Year
December 05 กษัตริย์ยอดกตัญญู ลูก ๆ ทุกคน...ก็ได้รู้กันแล้วว่า ความหวังของแม่ ..ที่มีต่อลูก 3 หวังคือยามแก่เฒ่า หวังเจ้า เฝ้ารับใช้ ยามป่วยไข้ หวังเจ้า เฝ้ารักษา เมื่อถึงยาม ต้องตาย วายชีวา หวังลูกช่วย ปิดตา เมื่อสิ้นใจ
เป็น THE KING OF KINGS แล้ว ในหลวงของเรายังเป็นกษัตริย์ยอดกตัญญูด้วย ความหวังของแม่...ทั้ง 3 หวัง ในหลวงปฏิบัติได้ครบถ้วน ... สมบูรณ์ เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุด ให้แก่พวกเรา
ในหลวงทำกับแม่ยังไง ?
หวังที่ 1. ยามแก่เฒ่า..หวังเจ้า..เฝ้ารับใช้... ใครเคยเห็นภาพที่สมเด็จย่า เสด็จไปในที่ต่าง ๆ แล้วมีในหลวงประคองเดินไปตลอดทาง...เคยเห็นไหม...? ตอนสมเด็จย่าเสด็จไปไหนเนี่ย.. มีคนเยอะแยะ... มีทหาร...มีองครักษ์ ...มีพยาบาล.. ที่คอยประคองสมเด็จย่าอยู่แล้ว แต่ในหลวงบอกว่า..."ไม่ต้อง...." คนนี้เป็นแม่เรา...เราประคองเอง ตอนเล็ก ๆ แม่ประคองเรา สอนเราเดิน หัดให้เราเดิน... เพราะฉะนั้น.. ตอนนี้แม่แก่แล้ว...
เราต้องประคองแม่เดินเพื่อเทิดพระคุณท่าน ไม่ต้องอายใคร เป็นภาพที่ประทับใจมาก เจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน ท่านกตัญญูต่อแม่.. ประคองแม่เดิน ประชาชนที่มาเฝ้ารับเสด็จสองข้างทาง ฝั่งนี้ 5,000 คน ฝั่งนู้น 8,000 คน ยกมือขึ้น...สาธุ แซ่ซ้อง..สรรเสริญ "กษัตริย์ยอดกตัญญู..." ในหลวงเดินประคองแม่ คนเห็นแล้วเขาประทับใจ ถ่ายรูปเอามาทำปฏิทิน เอาไปติดไว้ที่บ้าน เพื่อแสดงความเคารพ กราบไหว้ลองหันมาดูพวกเรา ส่วนใหญ่ เวลาออกไปไหน แต่งตัวโก้ ลูกชายแต่งตัวโก้... ลูกสาวแต่งตัวสวย... แต่เวลาเดินไม่มีใครประคองแม่ กลัวไม่โก้...กลัวไม่สวย ข้าราชการแต่งเครื่องแบบเต็มยศติดเหรียญตรา เหรียญกล้าหาญเต็มหน้าอก แต่เวลาเดินไม่กล้าประคองแม่... กลัวไม่สง่า กลัวเสียศักดิ์ศรี ประคองแม่เป็นเรื่องของคนใช้... หลายคนให้ประคองแม่ไม่กล้าทำ อาย... เวลาทำดีไม่กล้าทำ...อาย เวลาทำชั่วกล้า....ไม่อาย...
ใครเห็นภาพนี้ที่ไหน กรุณาซื้อใส่กรอบแล้วเอาไปแขวนไว้ที่บ้าน...เอาไว้สอนลูก เห็นภาพชัดเจนไหมครับ? เท่านั้นยังน้อยไป มาดูภาพที่ชัดเจนกว่านั้น... หลังงานพระบรมศพสมเด็จย่าเสร็จสิ้นลงแล้ว ราชเลขาของสมเด็จย่ามาแถลงในที่ประชุมต่อหน้าสื่อมวลชนว่า... ก่อนสมเด็จย่า จะสิ้นพระชนม์ปีเศษ...ตอนนั้นอายุ 93 ในหลวงเสด็จจากวังสวนจิตรไปวังสระปทุมตอนเย็นทุกวัน ไปทำไมครับ....? ไปกินข้าวกับแม่... ไปคุยกับแม่...ไปทำให้แม่ชุ่มชื่นหัวใจ...พอเขาแถลงถึงตรงนี้ อาจารย์ตกตะลึง.. โอ้โห....ขนาดนี้เชียวหรือในหลวงของเรา เสด็จไปกินข้าวมื้อเย็นกับแม่... สัปดาห์ละกี่วัน...ทราบไหมครับ ? พวกเราทราบไหมครับ...สัปดาห์ละกี่วัน ? 5 วัน...... มีใครบ้างครับ....? ที่อยู่คนละบ้านกับแม่ แล้วไปกินข้าวกับแม่สัปดาห์ละ 5 วัน หายาก......... ในหลวง มีโครงการเป็นร้อย...เป็นพันโครงการ... มีเวลาไปกินข้าวกับแม่สัปดาห์ละ 5 วัน พวกเรา ซี 7 ซี 8 ซี 9 ร้อยเอก..พลตรี...อธิบดี..ปลัดกระทรวง ไม่เคยไปกินข้าวกับแม่ บอกว่า งานยุ่ง แม่บอว่า...ให้พาไปกินข้าวหน่อย.. บอกว่า ไม่มีเวลา จะไปตีกอล์ฟ... ไม่มีเวลาพาแม่ไปกินข้าว...แต่มีเวลาไปตีกอล์ฟ...เห็นตัวเองหรือยัง ..? พ่อแม่..พอแก่แล้ว ก็เหมือนไม้ใกล้ฝั่ง... ฝนตก น้ำเซาะ อีกไม่นานโค่น... พอถึงวันนั้น...เราก็ไม่มีแม่ให้กราบแล้ว ในหลวงจึงตัดสินพระทัยไปกินข้าวกับแม่สัปดาห์ละ 5 วัน เมื่อตอนที่สมเด็จย่าอายุ 93 สัปดาห์หนึ่งมี 7 วัน ในหลวงไปกินข้าวกับแม่ 5 วัน อีก 2 วัน ไปไหนครับ....? ดร.เชาว์ ณ ศีลวันต์...องคมนตรี บอกว่า.... ในหลวงถือศีล 8 วันพระ ถือศีล 8 นี่ยังไง...? ต้องงดข้าวเย็น... เลยไม่ได้ไปหาแม่วันนี้เพราะ ถือศีล อีกวันหนึ่งที่เหลืออาจจะกินข้าวกับพระราชินี กับคนใกล้ชิด แต่ 5 วันให้แม่ เห็นภาพชัดแล้วใช่ไหม...? ตอนนี้เราขยับเข้าไปใกล้ๆ หน่อย ไปดูตอนกินข้าว ทุกครั้งที่ในหลวงไปหาสมเด็จย่า ในหลวงต้องเข้าไปกราบที่ตัก แล้วสมเด็จย่าก็จะดึงตัวในหลวงเข้ามากอด..กอดเสร็จก็หอมแก้ม... ใครเคยเห็นภาพสมเด็จย่าหอมแก้มในหลวงบ้าง...? ภาพนี้ ถ้าใครมีต้องเอาไปใส่กรอบ เป็นภาพความรักของแม่ที่มีต่อลูกอย่างยอดเยี่ยม ตอนสมเด็จย่าหอมแก้มในหลวง อาจารย์คิดว่าแก้มในหลวงคงไม่หอมเท่าไรเพราะไม่ได้ใส่น้ำหอม แต่ทำไม...สมเด็จย่าหอมแล้วชื่นใจ...เพราะท่านได้กลิ่นหอมจากหัวใจในหลวง หอมกลิ่นกตัญญู...ไม่นึกเลยว่า ลูกคนนี้ จะกตัญญูขนาดนี้ จะรักแม่มากขนาดนี้ ตัวแม่เอง คือ สมเด็จย่า ไม่ได้เป็นเชื้อพระวงศ์ เป็นคนธรรมดา สามัญชน...เป็นเด็กหญิงสังวาลย์ เกิดหลังวัดอนงค์ เหมือนเด็กหญิงทั่วไปเหมือนพวกเราทุกคนในที่นี้ ในหลวงหน่ะ เกิดมา เป็นพระองค์เจ้า เป็นลูกเจ้าฟ้า ปัจจุบันเป็นกษัตริย์...เป็นพระเจ้าแผ่นดินอยู่เหนือหัว แต่ในหลวงที่เป็นพระเจ้าแผ่นดินก้มลงกราบคนธรรมดาที่เป็นแม่ หัวใจลูกที่เคารพแม่ กตัญญูกับแม่อย่างนี้ หาไม่ได้อีกแล้ว...คนบางคน พอเป็นใหญ่เป็นโต ไม่กล้าไหว้แม่ เพราะแม่มาจากเบื้องต่ำ...เป็นชาวนา....เป็นลูกจ้าง... ไม่เคารพแม่ ดูถูกแม่......
แต่นี่ ในหลวง เทิดแม่ไว้เหนือหัว... นี่แหละครับความหอม นี่คือเหตุที่สมเด็จย่าหอมแก้มในหลวงทุกครั้ง... ท่านหอมความดี หอมคุณธรรม หอมกตัญญูของในหลวง...หอมแก้มเสร็จแล้วก็ร่วมโต๊ะเสวย
ตอนกินข้าวนี่ ปกติแค่เห็นลูกมาเยี่ยมก็ชื่นใจแล้ว... นี่ลูกมากินข้าวด้วย...โอย...ยิ่งปลื้มใจ แม่ทั้งหลายลองคิดดูซิ... อะไรอร่อย ๆ ในหลวงจะตักใส่ช้อนแม่...อันนี้อร่อย แม่ลองทาน...รู้ว่าแม่ชอบทานผัก หยิบผักมาม้วนๆ ใส่ช้อนแม่... เอ้าแม่ แม่ทานซะ ของที่แม่ชอบ... แทนที่จะกินแค่ 3 คำ 4 คำ ก็เจริญอาหารกินได้เยอะ เพราะมีความสุขที่ได้กินข้าวกับลูก มีความสุขที่ลูกดูแล เอาใจใส่... กินข้าวเสร็จแล้วก็มานั่งคุยกับแม่... ในหลวงดำรัสกับแม่ว่าไง...ทราบไหม...? ตอนในหลวงเล็กๆ แม่เคยสอนอะไรที่สำคัญ "อยากฟังแม่สอนอีก" เป็นยังไงบ้าง...? เป็นกษัตริย์ ปกครองประเทศ อยากฟังแม่สอนอีก... พวกเราเป็นยังไง...? เราคิดว่า...เรารู้มาก...เราเรียนสูง... เรามีปริญญา...แม่จบ ป.4 เวลาแม่สอน ตะคอกแม่ ตวาดแม่ กระทืบเท้าใส่แม่ เบื่อจากตายอยู่แล้ว รำคาญ พูดจาซ้ำซาก เมื่อไหร่จะหยุดพูดซะที... เราเหยียบย่ำ หัวใจแม่..... พอสมเด็จย่าสอน ในหลวงจะเอากระดาษมาจด... มีอยู่เรื่องหนึ่งที่จำได้แม่น.. สมเด็จย่าเล่าว่า ตอนเรียนหนังสือที่ Swiss ในหลวงยังเล็กอยู่ เข้ามาบอกว่า...อยากได้รถจักรยาน เพื่อน ๆ เขามีจักรยานกัน แม่บอกว่า ลูกอยากได้จักรยาน ลูกก็เก็บสตางค์ ที่แม่ให้ไปกินที่โรงเรียนไว้ซิ เก็บมาหยอดกระปุก..วันละเหรียญ...สองเหรียญ พอได้มากพอ ก็เอาไปซื้อจักรยาน...นี่คือสิ่งที่แม่สอน...แม่สอนอะไร ทราบไหมครับ...? ถ้าเป็นพ่อแม่บางคน พอลูกขอ รีบกดปุ่ม ATM ให้เลย ประเคนให้เลย ลูกก็ฟุ้งเฟ้อ...ฟุ่มเฟือย...เหลิง...และหลงตัวเอง ตามใจเทิดทูนจนเสียคน... แต่สมเด็จย่านี่ เป็นยอดคุณแม่ สร้างคุณธรรมให้แก่ลูก.. ลูกอยากได้ ลูกต้องเก็บสตางค์ที่แม่ให้ไปหย่อนกระปุก... แม่สอน 2 เรื่องคือ...ให้ประหยัด....ให้ยืนอยู่บนขาของตัวเอง "ความประหยัด...เป็นสมบัติของเศรษฐี" ใครสอนลูกให้ประหยัดได้ คนนั้นกำลังมอบความเป็นเศรษฐีให้แก่ลูก พอถึงวันปีใหม่ สมเด็จย่าก็บอกว่า "ปีใหม่แล้ว...เราไปซื้อจักรยานกัน.." เอ้า...แคะกระปุก..ดูซิว่ามีเงินเท่าไร...? เสร็จแล้วสมเด็จย่าก็แถมให้
ส่วนที่แถมนะ มากกว่าเงินที่มีในกระปุกอีก... มีเมตตา ให้เงินลูก...ให้...ไม่ได้ให้เปล่า สอนลูกด้วย...สอนให้ประหยัด สอนว่า อยากได้อะไร ต้องเริ่มจากตัวเรา... คำสอนนั้น ติดตัวในหลวงมาจนทุกวันนี้.... เขาบอกว่า ในสวนจิตรเนี่ย คนที่ประหยัดที่สุด คือ ในหลวง ประหยัดที่สุด..ทั้งน้ำ..ทั้งไฟ...เรื่องฟุ้งเฟ้อ..ฟุ่มเฟือย...ไม่มี... เป็นอันว่า ภาพนี้ชัดเจน หวังที่ 2. ยามป่วยไข้...หวังเจ้า..เฝ้ารักษา ดูว่าในหลวง ทำกับแม่ ยังไง...? สมเด็จย่า ประชวร อยู่ทีโรงพยาบาลศิริราช.. ในหลวงไปเยี่ยม ตอนไหนครับ..? ไปเยี่ยมตอน ตี 1 ตี 2... ตี 4 เศษ ๆ จีงเสด็จกลับ..ไปเฝ้าแม่วันละหลายชั่วโมง แม่พอเห็นลูกมาเยี่ยมก็หายป่วยไปครึ่งหนึ่งแล้ว ทีมแพทย์ ที่รักษาสมเด็จย่า เห็นในหลวงมาเยี่ยม มาประทับ ก็ต้องฟิตตามไปด้วย ต้องปรึกษาหารือกันตลอดว่า จะให้ยายังไง...จะเปลี่ยนยาไหม..? จะปรับปรุงการรักษายังไงให้ดีขึ้น... ทำให้สมเด็จย่าได้รับการดูแลที่ดีขึ้น... เห็นภาพไหม...? กลางคืนในหลวงไปอยู่กับสมเด็จย่า คืนละหลายชั่วโมง..ไปให้ความอบอุ่นทุกคืน ลองหันมาดูตัวเราเองซิ... ตอนพ่อแม่ป่วย..โผล่หน้าเข้าไปดูหน่อยนึง ถามว่าตอนนี้อาการเป็นยังไง....? พ่อแม่ยังไม่ทันตอบเลย ฉันมีธุระ งานยุ่ง ต้องไปแล้ว.... โผล่หน้าไปให้เห็น พอแค่เป็นมารยาท แล้วก็กลับ เราไม่ได้ไปเพราะความกตัญญู...เราไม่ได้ไปเพื่อทดแทนพระคุณท่าน........น่าอายไหม...? ในหลวงเสด็จไปประทับกับแม่ตอนแม่ป่วย....ไปทุกวัน...ไปให้ความอบอุ่น...ประทับอยู่วันละหลายชั่วโมง...นี่คือ สิ่งที่ในหลวงทำ คราวหนึ่ง ในหลวงป่วย...สมเด็จย่าก็ป่วย.. ไปอยู่ศิริราชด้วยกัน อยู่คนละมุมตึก.. ตอนเช้า ในหลวงเปิดประตู...แอ๊ด...ออกมาพยาบาลกำลังเข็นรถสมเด็จย่าออกมารับลมผ่านหน้าห้องพอดี ในหลวง พอเห็นแม่ รีบออกจากห้อง มาแย่งพยาบาลเข็นรถ มหาดเล็ก ...กราบทูลว่า ไม่เป็นไร..ไม่ต้องเข็น มีพยาบาลเข็นให้อยู่แล้ว ในหลวงมีรับสั่งว่า.....แม่ของเรา ทำไมต้องให้คนอื่นเข็น....เราเข็นเองได้...นี่ขนาดเป็นพระเจ้าแผ่นดิน...เป็นกษัตริย์....ยังมาเดินเข็นรถให้แม่ ยังมาป้อนข้าว...ป้อนน้ำให้แม่...ป้อนยาให้แม่ ให้ความอบอุ่นแก่แม่....เลี้ยงหัวใจแม่... ยอดเยี่ยมจริง ๆ... เห็นภาพนี้แล้ว.....ซาบซึ้ง..... มาตามดูต่อ..... หวังที่ 3. เมื่อถึงยาม...ต้องตาย...วายชีวา... หวังลูกช่วย..ปิดตา....... เมื่อสิ้นใจ... วันนั้น ในหลวงเฝ้าสมเด็จย่า อยู่จนถึงตี 4 ตี 5 เฝ้าแม่อยู่ทั้งคืน... จับมือแม่..กอดแม่...ปรนนิบัติแม่... จนกระทั่ง.."แม่หลับ..." จึงเสด็จกลับ...พอไปถึงวัง... เขาโทรศัพท์มาแจ้งว่า...สมเด็จย่าสิ้นพระชนม์... ในหลวงรีบเสด็จกลับไปศิริราช... เห็นสมเด็จย่านอนหลับตาอยู่บนเตียง..ในหลวงทำยังไงครับ......? ในหลวงตรงเข้าไป....คุกเข่า.... กราบลงที่หน้าอกแม่.... พระพักตร์ในหลวงตรงกับหัวใจแม่..."ขอหอมหัวใจแม่เป็นครั้งสุดท้าย......" ซบหน้านิ่งอยู่นาน... แล้วค่อยๆ เงยพระพักตร์ขึ้น.... น้ำพระเนตรไหลนอง...... ต่อไปนี้ จะไม่มีแม่ให้หอมอีกแล้ว.... เอามือ กุมมือแม่ไว้ มือนิ่มๆทีไกวเปลนี้แหละ ที่ปั้นลูกจนได้เป็น กษัตริย์... เป็นที่รักของคนทั้งบ้านทั้งเมือง... ชีวิตลูก...แม่ปั้น... มองเห็นหวีปักอยู่ที่ผมแม่.... ในหลวงจับหวีค่อยๆ หวีผมให้แม่...หวี...หวี...หวี...หวี...ให้แม่สวยที่สุด.... แต่งตัวให้แม่...ให้แม่สวยที่สุด...ในวันสุดท้ายของแม่.... เป็นภาพที่ประทับใจอาจารย์ที่สุด.... เป็นสุดยอดของลูกกตัญญู...หาที่เปรียบไม่ได้อีกแล้ว.... กษัตริย์...ยอดกตัญญู ขอพระองค์จงทรงพระเจริญ November 25 คุกกี้ 1 ห่อ กับการตัดสินใจคนณ สนามบินนานาชาติระดับโลก
มีนักธุรกิจหญิงแต่งตัวดี จำเป็นต้องรอเวลาถึง 3 ชั่วโมงในการเปลี่ยนเครื่องบินเพื่อไปจุดหมายปลายทาง เธอจึงตัดสินใจเดินไปซื้อหนังสือ 1 เล่ม และคุ๊กกี้ 1 ห่อ และเตรียมหาที่นั่งเพื่ออ่านและกิน ฆ่าเวลาไปพลาง ๆ เธอสอดส่ายมองหาที่นั่งได้ 1 แห่ง เมื่อนั่งลงก็เตรียมหนังสือและคุ๊กกี้ เพื่ออ่านและกินไปพลาง ๆ เธอสังเกตเห็นว่าข้าง ๆ เธอมีชายหนุ่มซึ่งนั่งเหยียดกายอย่างไม่สนใจใคร ว่าจะมีใครนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาสักครู่หนึ่ง ขณะที่เธออ่านหนังสือ ชายหนุ่มก็หยิบขนมคุ๊กกี้ออกจากถุง ซึ่งวางอยู่ระหว่างคนทั้งสอง แล้วกินมันอย่างละชิ้นเธอมองด้วยความโกรธแต่ไม่ต้องการทำเรื่องวุ่นวาย เธอจึงทำเป็นไม่สนใจเธอเริ่มรู้สึกเบื่อที่จะกินคุ๊กกี้และเฝ้ามองนาฬิกาในขณะที่ชายหนุ่มซึ่งเป็นผู้ขโมยไร้ยางอาย กำลังกินมันให้หมดสิ้นไป เธอเริ่มโมโหและคิดในใจว่า "ถ้าฉันไม่ใช่ผู้ดีมีการศึกษาแล้วละก็....ฉันจะชกหน้าเจ้าหมอนี้ให้แหลกไปเลย"ทุกครั้งที่เธอหยิบกิน 1 ชิ้น ชายหนุ่มก็หยิบมันกิน 1 ชิ้นทั้งสองส่งสายตามองกัน เมื่อคุ๊กกี้เหลือเพียงชิ้นสุดท้าย เธอหยุดและอยากรู้ว่าชายหนุ่มจะทำอย่างไรชายหนุ่มค่อย ๆ หยิบคุ๊กกี้ชิ้นสุดท้ายแล้วหักออกเป็น 2 ชิ้น ส่งให้เธอครึ่งชิ้นและกินเองครึ่งชิ้น เธอรับจากชายหนุ่มอย่างรวดเร็วและคิดในใจว่า"เขาช่างเป็นคนไร้มารยาทสุดๆช่างไร้การศึกษา ไม่มีแม้แต่พูดขอบคุณสักคำ"เธอลุกขึ้นหยิบข้าวของทั้งหมดแล้วตรงไปยังประตูขึ้นเครื่อง ไม่แม้แต่เหลียวหลังกลับมามองหัวขโมยผู้ไร้มารยาทซึ่งยังนั่งอยู่ที่เดิม ภายหลังจากขึ้นเครื่องและนั่งประจำที่อย่างสบายแล้วเธอก็หยิบหนังสือที่อ่านค้างอยู่ขึ้นมาอีกครั้ง ในขณะที่หยิบหนังสือจากกระเป๋า ก็พบว่ามีขนมคุ๊กกี้ 1 ห่อเธอตกใจมากถ้าคุ๊กกี้ของฉันยังอยู่ที่นี่ ก็แปลว่า.....คุ๊กกี้ห่อนั้นเป็นของชายหนุ่มที่แบ่งให้เธอกินเธอลุกขึ้นทันที แล้ววิ่งออกจากเครื่องบินไปยังที่นั่งของชายหนุ่ม
แต่คงเหลือแต่ที่นั่งว่างเปล่ามันสายไปเสียแล้วที่จะได้ขอโทษชายหนุ่ม ระหว่างเดินกลับเข้าเครื่องเธอรู้สึกเจ็บปวดหัวใจเธอนั่นเองที่ไร้มารยาทเป็นหัวขโมยที่ไร้การศึกษาตัวจริง...มีกี่ครั้งในชีวิตของคนเรา ที่ค้นพบในภายหลังว่า "สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันไม่ใช่เรื่องจริง มันเป็นการเข้าใจผิด มีกี่ครั้งในชีวิตที่เราขาดความไว้วางใจผู้อื่น และทำให้เราตัดสินผู้อื่นจากความคิดเย่อหยิ่งของเราเอง ซึ่งห่างไกลจากความเป็นจริงมากมาย"..........นี่แหละที่ทำให้เราต้องคิดซ้ำแล้วซ้ำอีกก่อนตัดสินผู้อื่น หลาย ๆสิ่งไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น ควรมองผู้อื่นในแง่ดี แล้วคอยสงสัยตัวเองว่า"เรามองโลกในแง่ดีพอแล้วหรือยัง? เราเคยแบ่งปันอะไรแก่คนอื่นบ้างหรือไม่".......... จุดจบทำให้เกิดการเริ่มต้นเธอจบทุกอย่างวันนี้ เธอก็จะได้เริ่มต้นทุกอย่างในวันพรุ่งนี้ หากเธอเริ่มต้นวันใหม่ได้อย่างเข้มแข็ง ชีวิตที่เหลือของเธอก็จะเข้มแข็ง
การเริ่มต้นที่ดี...ต้องเริ่มจากมองโลกในแง่ดี โลกที่ยังมีอะไรให้เธอค้นหา โลกที่กลางวัน...มีดวงตะวันกลมโตสาดแสงอบอุ่น
อย่าท้อก็แล้วกัน 30 ข้อคิดดีๆ ในการดำเนินชีวิต1. อย่าทำลายความหวังของใคร เพราะเขาอาจเหลืออยู่แค่นั้นก็ได้ หวังว่าคงมีประโยชน์สำหรับหลายๆ คนนะ...
บางสิ่งเราก็ไม่ควรจำ ถ้ามันทำให้เจ็บ แต่บางสิ่งที่ควรจะเก็บ ถ้ามันเป็นความเจ็บที่น่าจดจำ ...T-T
ปรัชญาที่ชาวจีนถือว่าเป็นมนตรานำโชคมาสู่ชีวิต- จงให้มากกว่าที่ผู้รับต้องการ และทำอย่างหน้าชื่นตาบาน คุณรู้ใหม ????>>>>คุณรู้ใหม ???? ความลับ...ความรักความลับ...ได้ยินว่ามักเป็นสีดำ ความรัก...จำได้ว่ามักเป็นสีชมพู ความลับ...ต้องกระซิบข้างๆหู ความรัก...อาจรับรู้ด้วยหัวใจ ความลับ...ต้องมีการวางแผน ความรัก...จะกี่หมื่นแสนก็ยังยิ่งใหญ่ ความลับ...ถ้าบอกจะไม่ลับอีกต่อไป ความรัก...ได้ฟังเมื่อไหร่ก็ยังคงงดงาม ความลับ...ฟังแล้วอาจสงสัย ความรัก...มักไม่มีคำบรรยายหรือคำถาม ความลับ. . .ต้องเก็บให้ดีนี่คือนิยาม ความรัก. . .อาจไม่ต้องมีคำจำกัดความมาปะปน ความลับ...จะไม่บอกให้ใครรู้ ความรัก...แค่ให้ได้ฟังอยู่ก็สุขล้น ความลับ...เข้าไปมากจะวกวน ความรัก...แค่อยู่ในใจสักคนก็เพียงพอ ข้อความดีๆ ไฟ น้ำ และความไว้ใจมีเพื่อนรักอยู่ 3 คน คือ ไฟ น้ำ และ ความไว้ใจ ทั้ง 3ได้มาพบและพูดคุยกัน November 17 มาข้อคิด จาก...Last Fantasy...ความเชื่อใจ และ การเอาชนะใจตัวเอง สำคัญกว่าการชนะทั้งปวง...
...จุดอ่อนของนักสู้ คือ ความกลัว ตราบใดที่ยังไม่หลุดพ้นจากความกลัว ก็ไม่มีวันชนะได้...
...หากชีพท่านไร้ซึ่งความหวัง กายท่านนั้นจะคงอยู่เพื่อสิ่งใด?...
เราจะอยู่ได้ก็ต่อเมื่อมีความหวังหล่อเลี้ยงชีวิต ความหวังของคนเราไม่เคยมีคำว่าสิ้นสุด
ตราบใดที่ยังไม่สิ้นลมหายใจ เราก็จะมีความหวังใหม่ๆ เกิดขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด
...ถึงแม้จะไม่มีตัวตนอยู่ แต่ถ้าความฝัน และ ความตั้งใจของเรา
ถูกหว่านเมล็ดแกไปเรียบร้อยแล้ว เราก็คือผู้ชนะที่แท้จริง...
...จงอย่ากลัว ในสิ่งที่ยังไม่รู้...
...ในสถานการณ์ปกติ เรามักจะรู้จักตัวเองได้ ไม่ดีเท่ากับในสถานการณ์ที่ย่ำแย่...
...การมองเห็นอนาคต คือพรอันวิเศษ แต่จงอย่าลืมปัจจุบันที่ยืนอยู่ เพราะอนาคตเรื่มต้นที่ปัจจุบัน...
...สิ่งสำคัญที่ต้องเรียนรู้ ของการอยู่ในโลกของความจริง คือ การยอมรับความจริง... November 11 คุณธรรม จาก...หัวขโมยแห่งบารามอสชีวิตตัวเองต้องลิขิตด้วยตัวเอง อะไรจะเป็นก็ให้มันเป็นไป ขืนรู้ว่าอนาคตดีอย่างนั้น ดีอย่างนี้ คนขี้เกียจก็เอาแต่นอนตีพุงสบาย แล้วขืนรู้ว่าไม่ดีคงทำใจเลิกสู้ ไปๆมาๆ ไอ้โอกาสที่พอดีได้นิดๆ หน่อยๆก็กลายเป็นศูนย์กันพอดี
อยู่นานอีกกี่ปี ชีวิตก็คือชีวิต ยาวสั้นไม่สำคัญเท่ากับว่าอยู่แล้วจะทำอะไรชีวิตถึงจะสั้นก็ควรจะทำให้มีค่า ให้อยู่มีคนรัก จากไปมีคนอาวรณ์ ถึงชีวิตไม่ยืน แต่ทุกวินาทีของเราจะมีค่า ทุกนาทีจะมีความหมาย เราจะไม่เกิดเปล่าตายเปล่า ใช้ชีวิตแค่ผ่านไปวันๆ
ชีวิตคนเราจะยาวจะสั้นไม่สำคัญสำคัญอยู่ที่ว่าอยู่อย่างมีค่า ตายอย่างมีค่า
คนเรามีเหตุผลที่มาต่างกัน จึงมีการกระทำต่างกัน ความคิดต่างกันในโลกนี้จริงๆ ไม่มีผิด ไม่มีถูก มุมเรามอง เราว่าเขาทรยศทำผิด มุมมองเขา อาจว่าทำตามหน้าที่ ไม่ผิด
ทุกอย่างอยู่แค่ห้วงคิด ถ้าเราไม่รู้จักหมุนเปลี่ยนห้วงคิดโลกนี้ทั้งโลกก็มีแต่ ศัตรูกับคนทรยศแต่ถ้าหมุนเปลี่ยนห้วงคิดสักนิด โลกนี้ทั้งโลกก็มีแต่เพื่อน
จิตใจอันสงบย่อมมองเห็นทางอันสว่างส่วนจิตใจที่สับสน วุ่นวายแม้มีทางทอดยาวอยู่เบื้องหน้าก็ยังมองไม่เห็น
ลดความเห็นแก่ตัวของเราลงหน่อยแล้วให้คนอื่นได้สบายขึ้นบ้างความเห็นแก่ตัวในโลกก็ไม่ลดลงสักเท่าไหร่หรอก
เขาก็มีข้อดีของเขา เราก็มีข้อดีของเราแทนที่จะเสียเวลามานั่งทุกข์เพราะอิจฉาสู้เอาเวลามาหาข้อดีของตัวเองแล้วจะรู้ว่าเราไม่จำเป็นต้องไปเทียบกับใคร
รู้ไหมว่ามีแต่คนโง่ที่ไม่รู้ว่าคำสบประมาทน่ะ!! เค้ามีไว้ให้ฮึดสู้ ไม่ใช่ให้เอามานั่งท้อ
พลาดก็คือพลาด คนเรามันเรียนรู้จากความผิดพลาด คนไม่เคยผิด...คือคนไม่ทำอะไรเลย คนไม่ทำอะไรเลยก็ไม่มีวันก้าวหน้า
ความผิดของตัวเองมักเล็กเท่าเม็ดทราย...ความผิดของผู้อื่นมักใหญ่เท่าผืนฟ้า!!
คงเป็นความผิดที่มนุษย์ฉลาดเกินไป รักศักดิ์ศรีเกินไป ทะนงเกินไป จนไม่สามารถที่จะยอมอยู่นิ่งเฉย ไม่ยอมที่จะเล่นไปตามกระแสของเกมปลาใหญ่กินปลาเล็ก
คนตายมักเป็นฝ่ายชนะตลอดกาล เพราะคนเป็นพยายามแทบตายก็ท้าสู้ด้วยไม่ได้ เวลาของคนตายจึงเป็นนิรันดร์ ในขณะที่เวลาของคนเป็นมีจำกัด
เราไม่สามารถได้ทุกอย่างที่เราต้องการได้แต่เมื่อเรารู้จักคำว่าพอ เราจะไม่รู้จักคำว่าทุกข์ เพราะความสุขเป็นสิ่งที่ทำได้ด้วยใจ ถ้าเพียงแค่คิดอยากจะหา
เบียดเบียนผู้อื่นได้ แต่ทนไม่ไม่ได้เมื่อถูกเบียดเบียนมีความสุขบนความทุกข์ผู้อื่น ได้แต่ทนไม่ได้หากผู้อื่นมีความสุขบนความทุกข์ของตนบ้าง
มนุษย์ประกาศปาวๆว่ามุ่งแสวงหาการไม่เบียดเบียน ในท่ามกลางการเบียดเบียน ที่ตัวเองเป็นผู้เริ่ม เพราะอย่างนี้ใช่ไหม ชีวิตแต่ละชีวิตจึงช่างดูไร้ค่า
อำนาจไม่สามารถซื้อทุกอย่างได้ แม้มันอาจซื้อได้มากมายหลายอย่าง แต่บางทีก็อาจไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ
อำนาจที่แสวงหาจากภายนอก ไม่เคยเป็นนิรันดร ชัยชนะเหนือใจตัวเองเท่านั้น จึงเป็นนิรันดร อาทิตย์ไม่เคยดับในดินแดน น้ำแข็งท่ามกลางอากาศที่หนาวจัด ก็ยังมีดอกเกล็ดหิมะที่ยังขึ้นงามได้
อาทิตย์ไม่เคยดับกับดอกเกล็ดหิมะ ความงามที่ไม่มีอะไรเสมอเหมือน ในดินแดนแห่งความหนาวเหน็บ
วีรบุรุษเกิดในสมรภูมิ สมรภูมิสร้างปีศาจ ปีศาจเกิดจากสงคราม สงครามสร้างวีรบุรุษ ยุคของวีรบุรุษ ยุคของปีศาจ สุดแต่คนจะเรียก แล้วปีศาจกับวีรบุรุษ จะแตกต่างกันที่ตรงไหน
จะมีสักกี่คนที่ในยามฝันจะรู้ตัวว่ากำลังฝัน แท้จริงแล้วโลกนี้ก็เหมือนดั่งความฝัน ในฝันชั่วตื่น เรามาแล้วเราก็ไป บ้างมาสั้น บ้างมายาว บางคนมาก็ไม่รู้ว่าจะมาทำไม ยามจะไปก็ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน มาอย่างงงๆ แล้วก็ไปอย่างงงๆ ไปๆ กลับๆ หลงวนเวียนอยู่ในความฝัน จะฝันดี ฝันร้าย อยู่ที่เราเป็นผู้กำหนด
เพราะไม่รู้ว่าฝัน ถึงยังต้องหลงวนเวียนอยู่ในโลกแห่งความฝัน จึงไม่ได้ให้ความสำคัญ เพราะไม่ได้ให้ความสำคัญ จึงต้องมาเสียใจภายหลัง
คนเรามาอย่างไรก็ต้องไปอย่างนั้น ยามมาเป็นผู้กำหนดจะมาเอง ยามไปก็ต้องเป็นผู้กำหนดจะไปเอง ไม่มีใครทำแทนใครได้
ข้อคิดดีดีจาก...BLEACHเพราะว่าไร้รูปร่าง...พวกเราจึงได้เกรงกลัว!!
ที่มนุษย์สร้างความหวังขึ้นมาก็เพราะว่า...มองไม่เห็นความตายที่อยู่เบื้องหน้า!!
ถ้าหากชั้นเป็นเม็ดฝนละก็ ชั้นคงจะเหนี่ยวประสานหัวใจ ของใครบางคนไว้ได้ เหมือนดั่งที่เหนี่ยวประสาน แผ่นดินกับผืนฟ้า ที่ไม่มีวันมาประจบกัน ได้ตลอดกาล
พวกเราดึงดูดกันและกัน เหมือนอย่างหยดน้ำ ดาวนพเคราะห์ พวกเราผลักกัน เหมือนอย่างแม่เหล็ก เหมือนอย่างสีผิว
หากไม่กุมดาบก็ปกป้องเธอไม่ได้...หากกุมดาบแล้วก็คงกอดเธอไม่ได้!!
พวกเราน่ะ!! ไม่มีชะตากรรมหรอก พวกที่ถูกดูดกลืนอยู่ในความโง่เขลา ความหวาดกลัว และก้าวพลาดนั่นแหละ ที่จะตกลงไปในกระแสวังวน ที่เรียกกันว่า “ ชะตากรรม ”
เราไม่ควรจะเสียน้ำตาเพราะนั่นคือ...ความพ่ายแพ้ของร่างกายที่มีต่อจิตใจ และเป็นเครื่องหมายพิสูจน์ว่า...เราไม่สามารถรับมือกับใจตัวเองได้
ถ้าสนิมขึ้นก็ไม่สามารถปักได้อีก ถ้าจับพลาดก็จะฟันตัวเอง ใช่แล้ว!! ความภูมิใจน่ะ...คล้ายกับคมมีด
เราทุกคนฝันว่าบินอยู่บนท้องฟ้า...ทั้งๆที่ยังลืมตาอยู่
แม้เราจะยื่นมือออกไป ปัดเป่าเมฆหมอกบนท้องฟ้า คว้าจับดวงจันทรา และดวงดาวไว้ได้ ก็ยังไปไม่ถึงความเป็นจริง
ที่เราเห็นว่าดอกไม้ริมผานั้น งดงามก็เพราะ...ขาของเรา จะหยุดนิ่งอยู่ที่ริมผา ไม่สามารถกร้ำกราย ขึ้นไปยังท้องฟ้า อย่างไร้ความกลัวเกรง ดั่งเช่นบุปผานั้นได้
ในยามที่ทิ้งศักดิ์ศรีไปหนึ่ง เราก็จะก้าวเข้าสู่ ความเป็นสัตย์ป่าไปหนึ่ง ในยามที่ยับยั้งชั่งใจไปหนึ่ง เราก็จะถอยห่างออกมาจาก ความเป็นสัตย์ป่าก้าวหนึ่ง
แผงคอสุริยันที่โปรยปราย ลบเรือนรอยเท้าบนพื้นน้ำแข็งอยู่เรื่อยไป อย่าได้หวั่นกลัวคำหลอกลวงใดๆ เพราะโลกเราไซร้ยืนอยู่บนคำหลอกลวง
ผู้เปรียบความรัก ว่าคือความงดงาม คือผู้ที่ไม่รู้จักความรัก ผู้เปรียบความรัก ว่าคือความน่าเกลียด คือผู้โอ้อวดตนว่ารู้จักความรัก
เพียงแค่ดันทุรังประดับตกแต่งแม้จะรู้ว่าต้องถูกตัดทิ้งในไม่ช้า เพียงแค่ดันทุรังดูแลให้เงางามแม้จะรู้ว่าต้องถูกตัดทิ้งในไม่ช้า กลัวเหลือเกิน กลัวเหลือเกินเวลาที่ต้องถูกตัดทิ้ง เส้นผมที่ถูกตัดทิ้งเหล่านั้น ช่างดูคล้ายตัวเจ้าผู้วางวายยิ่งนัก October 28 ปรัชญาชีวิตอยากทำก็ทำไป
มนุษย์เรามีเพียงหนึ่งร่างกาย กับอีกหนึ่งลมหายใจ อะไรที่ทำแล้วตัวเองมีความสุข ก็อยากให้รีบทำ ถือซะว่าได้ให้รางวัลแก่ชีวิต การขีดเส้นแล้วเดินให้ตรงตามนั้น
เท่ากับการบั่นทอนชีวิตตัวเองให้สั้นลง โ ด ย ไ ม่ รู้ ตั ว
ไ ม่ เ ท่ า กั น
ไม่มี..เ งิ น มากเท่าเขา ก็ไม่ได้หมายความว่าเรา..จ น ไม่ได้..ส ว ย ห ล่ อ เท่าเขา ก็ไม่ได้หมายความว่าเรา..ขี้ เ ห ร่ ไม่ได้..เ ก่ ง ฉ ล า ด เท่าเขา ก็ไม่ได้หมายความว่าเรา..โ ง่ ไม่ได้..มี ในสิ่งที่เขามี ก็ไม่ได้หมายความว่าเรา..ข า ด . . . . . ถ้ า ไ ม่ ไ ด้ ทุ ก ข์ ร้ อ น ไ ม่ ไ ด้ กั ง ว ล ไ ม่ ไ ด้ อิ จ ฉ า นั่ น แ ส ด ง ว่ า เ ร า ไ ด้ สิ่ ง ที่ ต้ อ ง ก า ร ม า ค ร บ แ ล้ ว
.. ศรัทธาและความเชื่อใจ ..
แ ป ล ก น ะ ...บางคนยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง เ พี ย ง เ พ ร า ะ คำ ว่ า รั ก แ ป ล ก น ะ ...บางคนยอมศรัทธาคนหนึ่งคน เ พี ย ง เ พ ร า ะ รั ก
เคยคิดไหมว่าสักวันหนึ่ง เมื่อรักกลายเป็นความเกลียดชัง
เธอจะยังรักและศรัทธาเขาอยู่หรือเปล่า
อย่าศรัทธาและเชื่อใจใครมากเกินไป
ไม่เคยมีใครสามารถคนอื่นได้มากกว่าตัวเองหรอก เว้นเสียแต่ว่า...ค น ค น นี้ จ ะ โ ก ห ก
คนเรา ไม่จำเป็นต้องเก่งไปซะทุกอย่าง แต่จงสนุกไปกับงานทุกชิ้น ที่ได้ทำ . . .
คนเรา เกิดจากพื้นฐานอย่างไร ก็ไม่สำคัญเท่าสิ่งที่เราเป็นอยู่จริงๆในวันนี้ คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่สิ่งที่เราเลือกได้คือปัจจุบันที่อยู่ในมือเราตอนนี้ อย่ายอมให้อดีตอันปวดร้าวมาทำร้าย หรืออย่ามัวแต่คิดถึงอดีตที่หอมหวาน จนไม่ยอมคิดหรือมองถึงปัจจุบันที่กำลังเผชิญอยู่
อย่ามัวยึดติดกับเรื่องในอดีต กังวลกับเรื่องอนาคต จนลืมไปว่าปัจจุบันต้องทำอะไร ?
ความสุขอยู่แค่เอื้อม
คนส่วนใหญ่เชื่อว่าคนที่มีความสุขที่สุดคือคนที่มีสิ่งที่ดีที่สุดอยู่ในมือ มีเงินมากที่สุด มีบ้านหลังใหญ่ที่สุด มีรถหรูหราราคาแพงที่สุด มีคนรักที่สวยที่สุด มีพ่อแม่ที่ใจกว้างที่สุด มีเพื่อนที่ซื่อสัตย์ที่สุด มีทุกสิ่งอย่างที่เป็นที่สุดของที่สุดครอบครองอยู่ ซึ่งความจริงแล้วอาจไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลยก็ได้ เพราะคนที่มีความสุขที่สุด หลายคนอาจมาใช่คนร่ำรวย อาจไม่ใช่คนที่มีแฟนสวย หรือมีบ้านมีรถที่มีราคาแพงโก้หรู เขาอาจเป็นคนธรรมดาๆ ที่สามารถหาความสุขจากสิ่งที่มีอยู่ได้อย่างง่ายดาย เพียงการเดินเล่นในสวนสาธารณะในยามเย็นหลังเลิกงาน เพียงการนั่งดื่มเบียร์ราคาถูกๆ กับเพื่อนที่รู้ใจสักคน เพียงการส่งยิ้มให้กับสาวหน้าหวานที่เขาแอบปิ๊งมานานแต่ไม่กล้าเข้าไปจีบ เพราะความสุขไม่ได้อยู่ไกลตัวของเราเลย ความสุขอยู่รายรอบตัวเราเสมอ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะมองเห็นมันหรือไม่ ความสุขไม่ต้องใช้เงินแลกมาก็ได้ เพราะบ่อยครั้งที่เราใช้เงินซื้อความสุขและคิดว่า... เราคงจะสุขเต็มที่ แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น และหากเราต้องใช้เงินเพื่อที่จะซื้อความสุข สิ่งนั้นไม่น่าที่จะถูกเรียกว่าความสุขได้ ความสุขอยู่ใกล้ๆ ตัวเรามากจนเราไม่อาจรับรู้ ความสุขอยู่ที่มุมปากของเราเอง หากเรายิ้มด้วยหัวใจ ความสุขก็ปรากฏกาย
ปรา กฏ กาย ให้ ทั้ง ตัว เรา และ ผู้ อื่น ได้ มี ความ สุข ไป พร้อม ๆ กัน |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
ขอบคุณสำหรับการเข้าเยี่ยมชม!
และจะเป็นพระคุณอย่างสูง
ถ้าจะช่วยเม้นให้ด้วยนะ
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
con todo mi cariño te deseo un feliz halloween besos 
|
|
