ชีวิตตัวเองต้องลิขิตด้วยตัวเอง อะไรจะเป็นก็ให้มันเป็นไป ขืนรู้ว่าอนาคตดีอย่างนั้น ดีอย่างนี้ คนขี้เกียจก็เอาแต่นอนตีพุงสบาย

แล้วขืนรู้ว่าไม่ดีคงทำใจเลิกสู้ ไปๆมาๆ ไอ้โอกาสที่พอดีได้นิดๆ หน่อยๆก็กลายเป็นศูนย์กันพอดี

อยู่นานอีกกี่ปี ชีวิตก็คือชีวิต ยาวสั้นไม่สำคัญเท่ากับว่าอยู่แล้วจะทำอะไรชีวิตถึงจะสั้นก็ควรจะทำให้มีค่า

 ให้อยู่มีคนรัก จากไปมีคนอาวรณ์ ถึงชีวิตไม่ยืน แต่ทุกวินาทีของเราจะมีค่า ทุกนาทีจะมีความหมาย เราจะไม่เกิดเปล่าตายเปล่า ใช้ชีวิตแค่ผ่านไปวันๆ

ชีวิตคนเราจะยาวจะสั้นไม่สำคัญสำคัญอยู่ที่ว่าอยู่อย่างมีค่า ตายอย่างมีค่า

คนเรามีเหตุผลที่มาต่างกัน จึงมีการกระทำต่างกัน ความคิดต่างกันในโลกนี้จริงๆ ไม่มีผิด ไม่มีถูก

มุมเรามอง เราว่าเขาทรยศทำผิด มุมมองเขา อาจว่าทำตามหน้าที่ ไม่ผิด

ทุกอย่างอยู่แค่ห้วงคิด ถ้าเราไม่รู้จักหมุนเปลี่ยนห้วงคิดโลกนี้ทั้งโลกก็มีแต่ ศัตรูกับคนทรยศแต่ถ้าหมุนเปลี่ยนห้วงคิดสักนิด

โลกนี้ทั้งโลกก็มีแต่เพื่อน

จิตใจอันสงบย่อมมองเห็นทางอันสว่างส่วนจิตใจที่สับสน วุ่นวายแม้มีทางทอดยาวอยู่เบื้องหน้าก็ยังมองไม่เห็น

ลดความเห็นแก่ตัวของเราลงหน่อยแล้วให้คนอื่นได้สบายขึ้นบ้างความเห็นแก่ตัวในโลกก็ไม่ลดลงสักเท่าไหร่หรอก

เขาก็มีข้อดีของเขา เราก็มีข้อดีของเราแทนที่จะเสียเวลามานั่งทุกข์เพราะอิจฉาสู้เอาเวลามาหาข้อดีของตัวเองแล้วจะรู้ว่าเราไม่จำเป็นต้องไปเทียบกับใคร

รู้ไหมว่ามีแต่คนโง่ที่ไม่รู้ว่าคำสบประมาทน่ะ!! เค้ามีไว้ให้ฮึดสู้  ไม่ใช่ให้เอามานั่งท้อ

พลาดก็คือพลาด คนเรามันเรียนรู้จากความผิดพลาด คนไม่เคยผิด...คือคนไม่ทำอะไรเลย คนไม่ทำอะไรเลยก็ไม่มีวันก้าวหน้า

ความผิดของตัวเองมักเล็กเท่าเม็ดทราย...ความผิดของผู้อื่นมักใหญ่เท่าผืนฟ้า!!

คงเป็นความผิดที่มนุษย์ฉลาดเกินไป รักศักดิ์ศรีเกินไป ทะนงเกินไป จนไม่สามารถที่จะยอมอยู่นิ่งเฉย

ไม่ยอมที่จะเล่นไปตามกระแสของเกมปลาใหญ่กินปลาเล็ก

คนตายมักเป็นฝ่ายชนะตลอดกาล เพราะคนเป็นพยายามแทบตายก็ท้าสู้ด้วยไม่ได้ เวลาของคนตายจึงเป็นนิรันดร์

ในขณะที่เวลาของคนเป็นมีจำกัด

เราไม่สามารถได้ทุกอย่างที่เราต้องการได้แต่เมื่อเรารู้จักคำว่าพอ เราจะไม่รู้จักคำว่าทุกข์ เพราะความสุขเป็นสิ่งที่ทำได้ด้วยใจ

ถ้าเพียงแค่คิดอยากจะหา

เบียดเบียนผู้อื่นได้ แต่ทนไม่ไม่ได้เมื่อถูกเบียดเบียนมีความสุขบนความทุกข์ผู้อื่น

ได้แต่ทนไม่ได้หากผู้อื่นมีความสุขบนความทุกข์ของตนบ้าง

มนุษย์ประกาศปาวๆว่ามุ่งแสวงหาการไม่เบียดเบียน ในท่ามกลางการเบียดเบียน ที่ตัวเองเป็นผู้เริ่ม เพราะอย่างนี้ใช่ไหม

ชีวิตแต่ละชีวิตจึงช่างดูไร้ค่า

อำนาจไม่สามารถซื้อทุกอย่างได้ แม้มันอาจซื้อได้มากมายหลายอย่าง แต่บางทีก็อาจไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ

อำนาจที่แสวงหาจากภายนอก ไม่เคยเป็นนิรันดร ชัยชนะเหนือใจตัวเองเท่านั้น จึงเป็นนิรันดร

อาทิตย์ไม่เคยดับในดินแดน น้ำแข็งท่ามกลางอากาศที่หนาวจัด ก็ยังมีดอกเกล็ดหิมะที่ยังขึ้นงามได้

อาทิตย์ไม่เคยดับกับดอกเกล็ดหิมะ ความงามที่ไม่มีอะไรเสมอเหมือน ในดินแดนแห่งความหนาวเหน็บ

วีรบุรุษเกิดในสมรภูมิ สมรภูมิสร้างปีศาจ ปีศาจเกิดจากสงคราม สงครามสร้างวีรบุรุษ ยุคของวีรบุรุษ ยุคของปีศาจ สุดแต่คนจะเรียก

แล้วปีศาจกับวีรบุรุษ จะแตกต่างกันที่ตรงไหน

จะมีสักกี่คนที่ในยามฝันจะรู้ตัวว่ากำลังฝัน แท้จริงแล้วโลกนี้ก็เหมือนดั่งความฝัน ในฝันชั่วตื่น เรามาแล้วเราก็ไป

บ้างมาสั้น บ้างมายาว บางคนมาก็ไม่รู้ว่าจะมาทำไม ยามจะไปก็ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน  มาอย่างงงๆ แล้วก็ไปอย่างงงๆ ไปๆ กลับๆ

หลงวนเวียนอยู่ในความฝัน จะฝันดี ฝันร้าย อยู่ที่เราเป็นผู้กำหนด

เพราะไม่รู้ว่าฝัน ถึงยังต้องหลงวนเวียนอยู่ในโลกแห่งความฝัน จึงไม่ได้ให้ความสำคัญ เพราะไม่ได้ให้ความสำคัญ

จึงต้องมาเสียใจภายหลัง

คนเรามาอย่างไรก็ต้องไปอย่างนั้น ยามมาเป็นผู้กำหนดจะมาเอง ยามไปก็ต้องเป็นผู้กำหนดจะไปเอง ไม่มีใครทำแทนใครได้