เพราะว่าไร้รูปร่าง...พวกเราจึงได้เกรงกลัว!!

ที่มนุษย์สร้างความหวังขึ้นมาก็เพราะว่า...มองไม่เห็นความตายที่อยู่เบื้องหน้า!!

 ถ้าหากชั้นเป็นเม็ดฝนละก็ ชั้นคงจะเหนี่ยวประสานหัวใจ ของใครบางคนไว้ได้ เหมือนดั่งที่เหนี่ยวประสาน แผ่นดินกับผืนฟ้า

ที่ไม่มีวันมาประจบกัน ได้ตลอดกาล

พวกเราดึงดูดกันและกัน เหมือนอย่างหยดน้ำ ดาวนพเคราะห์ พวกเราผลักกัน เหมือนอย่างแม่เหล็ก เหมือนอย่างสีผิว

หากไม่กุมดาบก็ปกป้องเธอไม่ได้...หากกุมดาบแล้วก็คงกอดเธอไม่ได้!!

พวกเราน่ะ!! ไม่มีชะตากรรมหรอก  พวกที่ถูกดูดกลืนอยู่ในความโง่เขลา ความหวาดกลัว และก้าวพลาดนั่นแหละ

ที่จะตกลงไปในกระแสวังวน ที่เรียกกันว่า “ ชะตากรรม ”

เราไม่ควรจะเสียน้ำตาเพราะนั่นคือ...ความพ่ายแพ้ของร่างกายที่มีต่อจิตใจ

และเป็นเครื่องหมายพิสูจน์ว่า...เราไม่สามารถรับมือกับใจตัวเองได้

ถ้าสนิมขึ้นก็ไม่สามารถปักได้อีก ถ้าจับพลาดก็จะฟันตัวเอง ใช่แล้ว!! ความภูมิใจน่ะ...คล้ายกับคมมีด

เราทุกคนฝันว่าบินอยู่บนท้องฟ้า...ทั้งๆที่ยังลืมตาอยู่

แม้เราจะยื่นมือออกไป ปัดเป่าเมฆหมอกบนท้องฟ้า คว้าจับดวงจันทรา และดวงดาวไว้ได้ ก็ยังไปไม่ถึงความเป็นจริง

ที่เราเห็นว่าดอกไม้ริมผานั้น งดงามก็เพราะ...ขาของเรา จะหยุดนิ่งอยู่ที่ริมผา ไม่สามารถกร้ำกราย ขึ้นไปยังท้องฟ้า

อย่างไร้ความกลัวเกรง ดั่งเช่นบุปผานั้นได้

ในยามที่ทิ้งศักดิ์ศรีไปหนึ่ง เราก็จะก้าวเข้าสู่ ความเป็นสัตย์ป่าไปหนึ่ง ในยามที่ยับยั้งชั่งใจไปหนึ่ง

เราก็จะถอยห่างออกมาจาก ความเป็นสัตย์ป่าก้าวหนึ่ง

แผงคอสุริยันที่โปรยปราย  ลบเรือนรอยเท้าบนพื้นน้ำแข็งอยู่เรื่อยไป อย่าได้หวั่นกลัวคำหลอกลวงใดๆ

เพราะโลกเราไซร้ยืนอยู่บนคำหลอกลวง

ผู้เปรียบความรัก ว่าคือความงดงาม คือผู้ที่ไม่รู้จักความรัก

ผู้เปรียบความรัก ว่าคือความน่าเกลียด คือผู้โอ้อวดตนว่ารู้จักความรัก

เพียงแค่ดันทุรังประดับตกแต่งแม้จะรู้ว่าต้องถูกตัดทิ้งในไม่ช้า

เพียงแค่ดันทุรังดูแลให้เงางามแม้จะรู้ว่าต้องถูกตัดทิ้งในไม่ช้า

กลัวเหลือเกิน กลัวเหลือเกินเวลาที่ต้องถูกตัดทิ้ง เส้นผมที่ถูกตัดทิ้งเหล่านั้น ช่างดูคล้ายตัวเจ้าผู้วางวายยิ่งนัก